Michał Skopowski z. 2/2010

STRUKTURA NADZORU FINANSOWEGO W UNII EUROPEJSKIEJ A KRYZYS FINANSOWY

Wprowadzenie wspólnej waluty w Europie w 1999 r. przyspieszyło integrację rynków finansowych, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Pamiętając o korzyściach, jakie niesie ze sobą integracja, nie można zapomnieć o nowych zagrożeniach, które w tych warunkach mogą uaktywnić się z większą siłą, jak choćby „efekt zarażania”. Bardzo istotne jest również w tym kontekście powstawanie (trudnych w nadzorowaniu) transgranicznych konglomeratów finansowych. Ryzyka systemowe w przypadku nadzorowania sektorów finansowych, integrujących się krajów, są tym większe, im mniejsza jest koordynacja tych działań.|
Proces jej zwiększania został uruchomiony jeszcze przed powstaniem Unii Gospodarczej i Walutowej, jednakże za kamień milowy uznaje się objęcie całości rynku finansowego w Unii Europejskiej procedurą Lamfalussy’ego i stworzenie – na poziomie unijnym – nowych sektorowych komitetów krajowych nadzorców (CEBS, CEIOPS, CESR). Nie była to jedyna inicjatywa mająca poprawić koordynację procedur nadzorczych, zarówno w skali mikro, jak i makro. Niemniej jednak obecny kryzys finansowy udowodnił nieadekwatność przyjętych rozwiązań w stosunku do problemów właściwych globalnemu rynkowi finansowemu, na co szczegółowo wskazywał w 2009 r. „Raport Grupy Larosière’a”. W artykule przeanalizowano i szczegółowo oceniono zmiany, jakie wprowadza się obecnie w zakresie struktury nadzoru finansowego w Unii Europejskiej, wynikającymi z sugestii zawartych w tym raporcie.

 

Strona wykorzystuje pliki cookie (tzw. ciasteczka) do prawidłowego działania lub w celach statystycznych. Ustawienia dotyczące plików cookie można zmienić w opcjach przeglądarki internetowej. Dodatkowe info: wszystkoociasteczkach.pl.

Zaakceptuj pliki cookies z tej strony.