KRZYSZTOF MULARSKI z. 4/2008 PDF Drukuj Email

Przyrzeczenie publiczne. Wybrane problemy dogmatyczne i semiotyczne

W artykule „Przyrzeczenie publiczne. Wybrane problemy dogmatyczne i semiotyczne” wykorzystano niektóre z osiągnięć współczesnej semiotyki do analizy przepisów art. 919 i n. Kodeksu cywilnego. Przyrzeczenie publiczne, wbrew niemal jednolitej opinii dogmatyki prawa cywilnego, może być adresowane do konkretnego, oznaczonego nazwą indywidualną podmiotu. Wskazano następnie na specyficzne społeczne funkcje, jakie może spełniać instytucja. Przyrzeczenie publiczne, stanowiące zachętę do podjęcia określonych działań, pozwala na urzeczywistnienie takiego dodatnio ocenianego stanu rzeczy, którego osiągnięcie nie byłoby niemożliwe poprzez zawarcie umowy zobowiązaniowej. Ustalono, że nie każda nagroda za wykonanie określonej czynności może być uznana za „świadczenie” w rozumieniu prawa cywilnego. Niektóre nagrody polegają bowiem na dokonaniu takich czynności konwencjonalnych, których reguły sensu zakładają pełną dobrowolność po stronie podmiotu dokonującego danej czynności. Tym samym nagrody takie są pojęciowo nieegzekwowalne; sankcji za niedotrzymanie danej w przyrzeczeniu publicznym obietnicy należy w takich przypadkach szukać w przepisach o naruszeniu dóbr osobistych, nie zaś w przepisach dotyczących skutków niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania.

 

Strona wykorzystuje pliki cookie (tzw. ciasteczka) do prawidłowego działania lub w celach statystycznych. Ustawienia dotyczące plików cookie można zmienić w opcjach przeglądarki internetowej. Dodatkowe info: wszystkoociasteczkach.pl.

Zaakceptuj pliki cookies z tej strony.