Katarzyna Łasak z. 3/2007 PDF Drukuj Email

ZŁE TRAKTOWANIE DZIECKA W EUROPEJSKIEJ KARCIE SPOŁECZNEJ ORAZ KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WARTOŚCI

W Europejskiej karcie społecznej (1961) i Europejskiej zrewidowanej karcie społecznej (1996) oraz Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (1950) dziecko to osoba poniżej 18 roku życia. Młody wiek stanowi przyczynę szczególnej wrażliwości dziecka na złe traktowanie. Wymienione traktaty w różnym stopniu i za pomocą różnych metod starają się chronić dziecko przed skutkami złego traktowania. Konwencja w art. 3 zabezpiecza dziecko przed skrajnymi postaciami naruszania integralności psychicznej i fizycznej, np. tortury, okrutne lub poniżające traktowanie bądź karanie. Takie rozumienie zakazu złego traktowania dziecka przejął i zaadaptował do swoich celów system Karty. W obecnym kształcie zakaz ten w obu karatach społecznych trzeba interpretować dwukierunkowo. Jego podstawowy sens sprowadza się do tego, że nikomu nie wolno stosować przemocy wobec dziecka w żadnej formie. W szerszym ujęciu oznacza, że nie można zaniedbywać kwestii statusu prawnego dziecka, ochrony jego zdrowia, kształcenia, zabezpieczenia materialnego, a w razie popełnienia czynu zabronionego jego resocjalizacji. Ten drugi aspekt wykładni zakazu złego traktowania dziecka w systemie Karty występuje również w Konwencji. Zawęża się go jednakże do wymiaru pierwszej generacji praw człowieka. Tym samym zakres zakazu złego traktowania dziecka w Konwencji jest znacznie węższy niż w systemie Karty. Skuteczność tego zakazu w Konwencji ogranicza ponadto specyfika jego mechanizmu implementacyjnego.

 

Strona wykorzystuje pliki cookie (tzw. ciasteczka) do prawidłowego działania lub w celach statystycznych. Ustawienia dotyczące plików cookie można zmienić w opcjach przeglądarki internetowej. Dodatkowe info: wszystkoociasteczkach.pl.

Zaakceptuj pliki cookies z tej strony.