Justyna Maliszewska-Nienartowicz z. 1/2007 PDF Drukuj Email

ZASADA WZMOCNIONEJ WSPÓŁPRACY W PRAWIE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ – OD TRAKTATU AMSTERDAMSKIEGO PO PROJEKT TRAKTATU KONSTYTUCYJNEGO

Artykuł poświęcony jest zasadzie wzmocnionej współpracy w systemie prawa Unii Europejskiej. Idea „uelastyczniania” procesu integracji pojawiła się już w latach siedemdziesiątych XX w. Regulacja tej zasady nastąpiła jednak dopiero w 1997 r. w Traktacie amsterdamskim w odpowiedzi na niebezpieczną praktykę pogłębiania współpracy państw członkowskich w sferze swobody przepływu osób (Układy z Schengen). W Traktacie nicejskim wprowadzono zmiany w jej regulacji, uwzględniające fakt rozszerzenia UE o dziesięć nowych państw, które, jak się obawiano, mogły zablokować rozwój procesów integracyjnych.
Kolejny etap w rozwoju zasady wzmocnionej współpracy wyznacza Traktat konstytucyjny. Wprawdzie nie wszedł on w życie i nie wiadomo, jakie będą jego przyszłe losy, nie ma jednak wątpliwości, że regulacje Traktatu pokazują aktualne podejście państw członkowskich do opisywanej zasady. Należy zatem stwierdzić, że nie przewidują one dużych zmian, jeśli chodzi o kształt instytucji wzmocnionej współpracy, zwłaszcza jej przesłanki materialne nie ulegają większym modyfikacjom. Dokonano jedynie uproszczenia procedury jej ustanawiania.
Szkoda, że nie skorzystano z możliwości wprowadzenia zmian, które usztywniłyby nieco proces ustanawiania wzmocnionej współpracy (odeszłyby od możliwości ustanowienia jej przez mniejszość państw członkowskich), a ułatwiłyby przystępowanie do już funkcjonującej wzmocnionej współpracy (poprzez techniczne i finansowe wsparcie państw, które w niej nie uczestniczą).

 

Strona wykorzystuje pliki cookie (tzw. ciasteczka) do prawidłowego działania lub w celach statystycznych. Ustawienia dotyczące plików cookie można zmienić w opcjach przeglądarki internetowej. Dodatkowe info: wszystkoociasteczkach.pl.

Zaakceptuj pliki cookies z tej strony.