Jarosław Szymanek z. 1/2008 PDF Drukuj Email

PARLAMENTY NARODOWE W PROCESIE INTEGRACJI EUROPEJSKIEJ

Celem artykułu jest ukazanie roli parlamentów poszczególnych państw członkowskich Unii Europejskiej w procesach integracyjnych, a przede w wszystkim w kontroli i kooperacji tych izb z odpowiednimi rządami krajowymi w sprawach dotyczących szeroko pojętego kontekstu europejskiego. Jest bowiem rzeczą bezsporną, że parlamenty narodowe państw członkowskich Unii włączone są w różnego rodzaju procedury kooperacyjne, z tym jednak, że w obrębie tzw. spraw europejskich prym wiodą izby pierwsze, natomiast izbom drugim przypada już w tym względzie znacznie skromniejsza rola. Niemniej trzeba pamiętać, że rola parlamentów krajowych w procesach decyzyjnych przebiegających w Unii jest w ogóle raczej skromna i to m.in. jest jednym z powodów zauważalnego „deficytu demokracji”.
Stosunkowo niewielkie znaczenie parlamentów narodowych w Unii Europejskiej odbija się również i na pozycji samego Parlamentu Europejskiego, którego zakres kompetencji daleko odbiega od zakresu kompetencji typowych parlamentów krajowych. W obrębie Unii głównym decydentem pozostają bowiem organy pozaparlamentarne, co przekłada się również na relacje państw członkowskich z organami Unii, w których to relacjach dominująca rola przypada organom władzy wykonawczej, w tym przede wszystkim rządom. Stąd też w przypadku parlamentów, w tym także izb drugich, można mówić co najwyżej o kontroli i ewentualnie kooperacji z rządami w odniesieniu do polityki europejskiej. Instrumentami tej kontroli pozostają w największym stopniu wyspecjalizowane komisje parlamentarne, których pierwowzorem była utworzona jeszcze w 1957 r. przez niemiecki Bundesrat Komisja do Spraw Wspólnoty Europejskiej. Dzisiaj analogiczne komisje lub organy quasi-komisyjne, np. delegacje (Francja) czy giunty (Włochy) istnieją we wszystkich parlamentach państw członkowskich i najczęściej funkcjonują jako samodzielne organy izb. Niezależnie jednak od sposobu instytucjonalizacji komisji zajmujących się sprawami europejskimi pozostają one podstawowym narzędziem kontroli i kooperacji z rządem w przedmiocie ustalania polityki europejskiej poszczególnych państw członkowskich. Komisje te mogą albo aktywnie włączać się w proces ustalania stanowiska państwa członkowskiego (np. w Niemczech), albo tylko kurtuazyjnie być informowanymi o decyzjach podjętych już wcześniej na szczeblu organów egzekutywy (np. we Włoszech).

 

 

Strona wykorzystuje pliki cookie (tzw. ciasteczka) do prawidłowego działania lub w celach statystycznych. Ustawienia dotyczące plików cookie można zmienić w opcjach przeglądarki internetowej. Dodatkowe info: wszystkoociasteczkach.pl.

Zaakceptuj pliki cookies z tej strony.