HANS JOACHIM HIRSCH PDF Drukuj Email
CZY ZASADA CZYNU JAKO PODSTAWOWA ZASADA PRAWA KARNEGO JEST WYSTARCZAJĄCO PRZESTRZEGANA?
   
    Jedną z podstawowych zasad współczesnego prawa karnego jest ta, że jest ono „prawem czynu” (Tatstrafrecht), główna zaś teza artykułu brzmi, iż nie ma powodu do odstąpienia od tej zasady. Wobec rosnącego znaczenia aspektów prewencji szczególnej, zarówno w teorii, jak i w praktyce, istotne staje się również „prawo karne sprawcy” (Täterstrafrecht). Fakt, że prawo karne było zawsze przede wszystkim prawem karnym czynu, ma swoje historyczne podłoże w koncepcji odpłaty. Dolegliwość karna może być odpłatą za popełniony czyn, ale nie za usposobienie sprawcy lub zakwalifikowanie go do określonego typu sprawców. Odpowiednio do tego, pojęcie winy odnosi się również do czynu. Prawo karne czynu tworzy pewną ostoję wobec możliwych nadużyć ze strony państwa, dlatego też pozostaje ugruntowane w wielu konstytucjach pośrednio poprzez nakaz określoności czynu oraz zasadę winy, wynikającą z zasady państwa prawa. Autor stawia pytanie, czy zasada czynu jest zawsze przestrzegana przez niemieckiego ustawodawcę i w związku z tym analizuje kolejno: 1) instytucję nieudolnego usiłowania, 2) przestępstwo abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo dobra prawnego, 3) ustawowe znamiona określające motywację sprawcy w kontekście popełnienia czynu zabronionego, 4) tzw. zasadę koincydencji czasowej w odniesieniu do zamiaru i winy, które powinny występować „w momencie popełnienia czynu”, 5) wymiar kary, w szczególności wobec recydywistów, 6) umorzenie postępowania karnego wynikające z zasady oportunizmu. Krytykowane rozwiązania niemieckiej ustawy karnej Autor porównuje z niektórymi odpowiednimi przepisami polskiego kodeksu karnego.
 

Strona wykorzystuje pliki cookie (tzw. ciasteczka) do prawidłowego działania lub w celach statystycznych. Ustawienia dotyczące plików cookie można zmienić w opcjach przeglądarki internetowej. Dodatkowe info: wszystkoociasteczkach.pl.

Zaakceptuj pliki cookies z tej strony.